<title_newspaper="Życie Warszawy">
<title_article="Podporządkowanie przemysłu Europy Zachodniej magnatom z Wall Street i Zagłębia Ruhry">
<author_1="">
<author_2="">
<language="pl">
<style="press">
<year="1951">
<month="3">
<date="1951-03-22">
<period="d">
<status="1_obieg">
<support="paper">
W związku z tym mają być zniesione wszelkie opłaty celne na import węgla i stali między uczestnikami planu Schumana. Projekt przewiduje również przerzucanie siły roboczej z jednego kraju do drugiego.
Na czele „kombinatu europejskiego” stać będzie „organ nadpaństwowy”, odpowiedzialny przed „zgromadzeniem, składającym się z przedstawicieli parlamentu sześciu krajów”. Plan stanowi „wyłom w zasadzie suwerenności narodowej” — stwierdził doradca Schumana — Jean Monnet.
Plan Schumana ma ułatwić i przyśpieszyć całkowite podporządkowanie gospodarki Europy zachodniej St. Zjednoczonym. Prasa podkreśla, że St. Zjednoczone przeznaczyły rekinom niemieckiego przemysłu Zagłębia Ruhry decydującą rolę w projektowanym kombinacie zachodnio-europejskim. Plan Schumana musi doprowadzić do dalszego ograniczenia produkcji przemysłowej Francji i krajów Beneluxu.
Przeciwko planowi Schumana walczy aktywnie klasa robotnicza Niemiec Zach., Francji, Włoch i krajów Beneluxu, ponieważ plan ten prowadzi do obniżenia płac i stopy życiowej mas pracujących oraz do zwiększenia zysków monopoli. Przeciwko planowi Schumana występują obrońcy pokoju, ponieważ plan ten ma na celu zbudowanie bazy przemysłowej dla imperialistycznych agresorów.
Prasa paryska przypomina okoliczności, w jakich powstał plan Schumana. Plan ten miał objąć również Anglię, lecz rząd brytyjski odmówił w nim udziału z uwagi na to, że plan przyspieszyłby rozbicie Imperium Brytyjskiego.
Charakterystyczna była wypowiedź czasopisma „Notes Politiques et Economiques”, które stwierdziło: „Plan Schumana umożliwi Niemcom odegranie czołowej roli, ponieważ Niemcy dysponują większym potencjałem przemysłowym, niż inne kraje zachodnie. Plan Schumana oznacza realizację marzeń Hitlera w sprawie podporządkowania przemysłu francuskiego przemysłowi Zagłębia Ruhry”.
Rokowania w sprawie planu Schumana budząc poważne sprzeciwy trwały prawie rok. Dopiero pod naciskiem St. Zjednoczonych przybyli do Paryża przedstawiciele sześciu krajów zachodnio-europejskich i podpisali projekt układu dnia 19 bm.
</support>
</status>
</period>
</date>
</month>
</year>
</style>
</language>
</author_2>
</author_1>
</title_article>
</title_newspaper>